با امضای قرارداد توسعه میدان گازی “مدار” میان فولاد مبارکه، شرکت ملی نفت ایران و شرکت اویک، این غول صنعتی کشور گام بلند دیگری در مسیر تبدیل شدن به یک هلدینگ چندرشتهای برداشت. سرمایهگذاری ۶۰۰ میلیون دلاری فولاد مبارکه در حوزه انرژی، نهتنها تأمین پایدار گاز برای واحدهای تولیدیاش را تضمین میکند، بلکه نشاندهنده ورود رسمی این شرکت به حوزه پیمانکاری، اجرای پروژههای نفت و گاز، و تأمین تجهیزات است، حرکتی که میتواند ساختار صنعتی کشور را متحول کند.
به گزارش خبرنگار رسانه خبری آهننیوز؛ در مراسمی رسمی در ساختمان وزارت نفت، قرارداد توسعه و بهرهبرداری از میدان گازی “مدار” میان شرکت فولاد مبارکه، شرکت ملی نفت ایران و شرکت مهندسی و ساختمان صنایع نفت (اویک) به امضا رسید. این قرارداد، با سرمایهگذاری ۶۰۰ میلیون دلاری فولاد مبارکه، نقطه عطفی در مسیر صنعتیسازی چندلایه این شرکت محسوب میشود؛ شرکتی که حالا فراتر از تولید فولاد، در حال تثبیت جایگاه خود بهعنوان یک هلدینگ بزرگ با سبد متنوعی از محصولات و خدمات صنعتی است.
میدان گازی “مدار” که در مجاورت میادین تابناک، خیام غربی و عسلویه شرقی قرار دارد، ظرفیت تولید روزانه ۱۳ میلیون متر مکعب گاز و ۴۰ هزار بشکه میعانات گازی را دارد. اجرای این پروژه در دوره ۲۰ ساله، به تولید تجمعی ۶۵ میلیارد متر مکعب گاز و ۱۲۷ میلیون بشکه میعانات منجر خواهد شد. این حجم از تولید، نهتنها نیازهای انرژی فولاد مبارکه را پوشش میدهد، بلکه سودآوری قابل توجهی برای این شرکت به همراه خواهد داشت.
اما اهمیت این قرارداد فراتر از تأمین انرژی است. فولاد مبارکه با ورود به حوزه پیمانکاری و اجرای پروژههای زیرساختی نفت و گاز، عملاً در حال بازتعریف نقش خود در اقتصاد ملی است. اجرای ۲۰ حلقه چاه، احداث تأسیسات سرچاهی، بیش از ۱۰۰ کیلومتر خطوط انتقال و تأسیسات تصفیه آب، نشاندهنده ظرفیت فنی و مهندسی این شرکت در پروژههای پیچیده و بلندمدت است.
اهمیت راهبردی ورود فولاد مبارکه به صنعت نفت و گاز
از منظر راهبردی، این حرکت فولاد مبارکه را به یکی از بازیگران اصلی زنجیره انرژی کشور تبدیل میکند. در شرایطی که تأمین پایدار گاز برای صنایع بزرگ با چالشهای متعددی روبهروست، ورود یک شرکت صنعتی به حوزه بالادستی انرژی، میتواند الگوی جدیدی از همافزایی میان صنعت و انرژی را رقم بزند. این مدل، نهتنها وابستگی صنایع به نهادهای دولتی را کاهش میدهد، بلکه امکان برنامهریزی دقیقتر، کاهش ریسکهای عملیاتی و افزایش بهرهوری را فراهم میسازد.